Historia Rasy

         

   West Highland White Terrier to pies związany z całą rodziną.  Inteligentny, żwawy , zawsze chętny do zabawy, uparty, odważny i pewny siebie.

              Historia West Highland White Terriera zaczyna się wraz z powstaniem Kennel Clubu w 1904. Protoplastami rasy był crain terrier i terrier szkocki. To wśród tych ras rodziły się osobniki o białym umaszczeniu. Te białe terriery zaczęto selekcjonować na początku XIX wieku, ale pierwsze wzmianki pochodzą już z wieku XVII. Niewątpliwie rasa ta należy do grupy psów użytkowych, o czym świadczy charakter typowego norowca zaprawionego do walki z lisami, kunami i borsukami. Używane były również w brytyjskich miasteczkach górniczych do walki ze szczurami. Obecnie West Highland White Terrier w sztucznym labiryncie nor dociera do szczura w klatce, co klasyfikuje go jako psa  użytkowego. Białe umaszczenie przypuszczalnie spowodowało wkroczenie tej rasy na salony w XIX wieku, gdzie odniosła sukces, jako reprezentacyjny piesek. Z wysp brytyjskich w drugiej połowie XX stulecia moda na Westy dotarła na kontynent europejski. Głównie rozpowszechnione są we Francji, Hiszpanii i Niemczech. W Polsce również rośnie zainteresowanie tą rasą.  

 

FCI-Standard N°85 / 20. 01. 1998 / GB

WEST HIGHLAND WHITE TERRIER

 

 

KRAJ POCHODZENIA: 
Wielka Brytania

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 
24.06.1987

UŻYTKOWANIE: 
Terier

KLASYFIKACJA FCI:
Grupa 3 - Teriery.
Sekcja 2 - Teriery małe.
Próby pracy nie są wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY:
Mocno zbudowany.
Głęboka klatka piersiowa i ostatnie żebra daleko sięgające do tyłu.
Grzbiet prosty. Muskularne łapy na mocnym osadzeniu,
co nadaje wspaniałego połączenia wyraźnej siły z ruchliwością.

ZACHOWANIE I TEMPERAMENT:
Mały, pełen wigoru, aktywny, obdarzony pewną dozą miłości własnej,
o szelmowskim wyglądzie. Żwawy, wesoły, odważny,
samowolny, ale serdeczny.

GŁOWA:
Długość mózgoczaszki mierzona od guza potylicznego do oczu
jest nieznacznie większa od długości kufy. Głowa obrośnięta jest gęstym
włosem, trzymana pod kątem prostym lub nieco mniejszym do osi szyi.
Głowa nie powinna być trzymana w pozycji wyciągniętej do przodu.

CZĘŚĆ CZASZKOWA:

MÓZGOCZASZKA:
Lekko wysklepiona. W partii czołowej powinna mieć łagodny obrys.
Od nasady uszu w kierunku oczu zwęża się tylko nieznacznie.
Stop:
Stop zaznaczony, tworzą go wydatne, kościste łuki nadoczodołowe
i lekkie wgłębienie między oczami.

TRZEWIOCZASZKA:

Trufla nosowa:
Czarna, dość duża, tworzy łagodną linię z całością kufy.
Nie wystaje do przodu.

Kufa:
Część przednia kufy zwęża się stopniowo od oczu do koniuszka nosa.
Nie jest zapadnięta, ani nie załamuje się ostro pod oczami,
gdzie jest dobrze wykształcona.

Szczęka/uzębienie:
Szczęka i żuchwa są silne i równe.
Kły są znacznie rozstawione, co nadaje charakterystycznego
dla rasy szelmowskiego wyrazu. Jak na psa tej wielkości,
zęby są mocne i duże, o regularnym zgryzie nożycowym,
tzn. siekacze górne przykrywają przy ścisłym kontakcie
siekacze żuchwy i są ustawione pionowo.

Oczy:
Szeroko rozstawione, średniej wielkości, nie powinny być okrągłe,
tak ciemne, jak to tylko możliwe. Lekko zapadnięte
pod obfitymi brwiami, o żywym, inteligentnym wyrazie
i przenikliwym spojrzeniu. Jasne oczy są bardzo poważną wadą.

Uszy:
Małe, stojące o spiczastych koniuszkach.
Nie mogą być zbyt rozstawione na boki, ani zbytnio do siebie zbliżone.
Pokryte są sierścią krótką i gładką (aksamitną) w dotyku,
która nie wymaga skracania. Uszy nie powinny być
na szczycie porośnięte długim jak frędzle włosem.
Uszy szerokie o zaokrąglonych koniuszkach, duże, o grubej chrząstce,
a także pokryte obfitą sierścią są wysoce niepożądane.

SZYJA:
Wystarczająco długa, by unosić w prawidłowy sposób głowę, muskularna, stopniowo rozszerzająca się u nasady i wtapiająca się w skośnie ułożone łopatki.

Tułów: Zwarty.

Grzbiet: Prosty.

Lędźwie: Szerokie i mocne.

Klatka piersiowa: Głęboka.

Żebra dobrze wysklepione w części górnej, nadają lekko
spłaszczonego wyglądu bokom. Tylne żebra są długie
a odległość między ostatnimi żebrami a biodrami
jest możliwie jak najkrótsza, bez ograniczania swobody ruchu.

OGON:
Długość: 12,5 - 15 cm (5 do 6 cali), porośnięty twardą sierścią,
bez frędzli, tak prosty, jak to tylko możliwe, trzymany pionowo do góry,
nie może być zakręcony nad grzbietem. Długi ogon nie jest pożądany,
a w żadnym wypadku nie może być skrócony.

KOŃCZYNY

KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Krótkie i muskularne, proste,
gęsto porośnięte krótką i szorstką sierścią.

Łopatki:
Skośnie ustawione. Szerokie i ściśle przylegające do klatki piersiowej. Staw barkowy wysunięty do przodu.

Łokcie:
Ustawione blisko tułowia tak, aby umożliwić swobodny ruch kończyn przednich, poruszają się równolegle do osi tułowia.

KOŃCZYNY TYLNE:

Mocne, muskularne i szerokie w części górnej.
Łapy krótkie, muskularne i o silnych ścięgnach.

Uda: Bardzo muskularne, niezbyt szeroko rozstawione.

Stawy skokowe:
Kątowane i dobrze ustawione pod tułowiem tak,
aby w pozycji stojącej lub w ruchu znajdowały się dość blisko siebie.
Stawy skokowe spionowane lub słabe stanowią poważną wadę.

ŁAPY:
Łapy kończyn przednich są większe od łap tylnych.
Okrągłe, o proporcjonalnej wielkości, mocne o grubych opuszkach.
Łapy porasta twarda, krótka sierść.
Opuszki i pazury powinny być czarne.

CHÓD/SPOSÓB PORUSZANIA:
Powinien być wydajny i swobodny, a kończyny poczynając od łopatek stawiane prosto do przodu. Tylne kończyny są elastyczne w stawach skokowych oraz kolanowych i dynamicznie podążają za przednimi.
Stawy skokowe kierują się pod tułów by nadać impuls (wypchnięcie).
Sztywne chody i krowia postawa są wysoce niepożądane.

POKRYWA WŁOSOWA

WŁOS:
Włos dwojakiego rodzaju.
Okrywowy ma ok. 5 cm (2 cale) długości, jest twardy, bez śladu lokowatości. Podszerstek, przypominający futro, jest krótki, miękki i gęsty.
Rzadka sierść jest bardzo niepożądana.

UMASZCZENIE: Białe.

WZROST:
Wysokość w kłębie ok. 28 cm (11 cali).

WADY:
Wszelkie odchylenia od standardów określonych powyżej
winny być traktowane jako wady i oceniane według stopnia odstępstwa
oraz proporcjonalnie do ich wpływu na zdrowie i dobro psa.zdyskwalifikowane

Wszystkie psy posiadające wyraźne odchylenia pod kątem budowy
lub zachowania zostaną


STRONA GŁÓWNA